بد كردار ، كفر و ضلال ايشان ثابت مىنمايد ، تا كسى را تو هم دخولشان در زمرهء اهل حق رو ندهد ، اگر فاضل رشيد به اين تصريحات اعتنا ننمايد ، بلكه آن را از مزيد خوش فهمى و دقيقه سنجى ، دلائل رد بر صاحب « مجالس » و سبب طعن و تشنيع ، و الزام ناصبيت و عداوت گرداند و نيز بعنوان ذكر آل بنى عباس التفات نكند ، و محض بر عنوان مجلس كه آن هم مثبت مطلوبش نيست ، پيچ و تاب خورد ، اين مرض را چه علاج است . و قول او محض باقوال آن فجار ، كه از قبيل اقرار العاقل لنفسه است دلالت صريحه دارد بر آنكه اقوال معاديان و معاندان ، متضمن دعوى محبت اهل بيت در مدح و ثنا و تبجيل اهل بيت عليهم السلام ، مثبت محبتشان با اهل بيت عليهم السلام در واقع نمىتواند شد . پس هر گاه اقوال عباسيه ، در دعوى محبت اهل بيت عليهم السلام ، مثبت محبتشان در واقع نباشد ، ذكر جاحظ فضائل و مناقب جناب امير المؤمنين عليهم السلام را ، چگونه مثبت محبت او با آن حضرت باشد و وصمت ناصبيت را از او دور گرداند ، آرى تشبث اهل حق باقوال عباسيه ، براى اثبات فضائل اهل بيت ، و اثبات خلافت بى فاصله جناب امير المؤمنين عليه السلام ، و هم تمسكشان باقوال جاحظ بر مطلوب خود نهايت متين و وزين است . و بايد دانست كه از اين افاده رشيديه بوضوح تمام ظاهر است : كه كسى كه اين عباسيه را از ابرار ، و اولى البصائر و الابصار قرار دهد ، او بلا ريب معادى و دشمن جناب امير المؤمنين عليه السلام است . خلفاى عباسيه را اعلام اهل سنت بعظمت ياد كرده‌اند و نيز فاضل رشيد در شبهات خود بر بعض مقامات « صوارم » بعد ذكر